Yaşamımda ilk önce sevmeyi öğrendim. Çünkü sevdikçe kendimi hissettim.

Bağışlamanın ne olduğunu anladım ve bağışlamanın aslında yeni insanlar kazandırdığını gördüm.

Bana değer veren insanların çok yakınımda olduğunu fakat gözlerimin hep uzaklarda olduğunu fark ettim.

Birisini anımsamanın aslında küçük bir telefon görüşmesi kadar basit olduğunu anladım.

Birisini kırdıktan sonra özür dilemenin aslında beni yücelttiğini anladım.

Kıyıya vuran dalgalara bakıp, düşünürken birinin de beni düşünüyor olabileceği düşüncesinden mutluluk duydum.

Mutlu olmanın aslında bir kedinin güzel bir anını izlemek kadar basit olduğunu gördüm.

Kaçırdığım fırsatların aslında yeni fırsatlara gebe olduğunu anladım.

Aşkın da bir gün bitebileceğini fakat aşkı yaşarken aldığım hazları hatırlayarak mutlu olacağımı biliyorum.

Yıldızların benim için parladığını görmeyen gözlerimin, gün gelip yaşamımdan kayan yıldızların gömüldüğü geçmişi unutması gerektiğini anladım.

Gözlerin sözcüklerden daha önemli olduğunu ve yalan söyleyemediklerini biliyorum.

Yaşamın yaşamaya değer olduğunu ve istersem mutlu olacağımı öğrendim.

Benim ondan beklediğim şeyler olabileceği gibi, onun da benden beklediği şeyler olduğunu biliyorum.

Bir parça özveriden ne büyük sevgiler doğabileceğini öğrendim.